İbadetler, kalbin temizliğini artırır

Sual: İbadetler kalbin temizliğini artırıyormuş. İbadetleri değiştirerek yapanlar bundan istifade edebilir mi? Şafii mezhebinde son saftan ne kadar uzakta olan imam uymuş kabul edilir?

Cevap: İbadetlere faydalı şeyler ilave ediyoruz demek doğru değildir. Böyle sözler, din düşmanlarının yalanlarıdır. Bir değişikliğin faydalı olup olmayacağını yalnız İslâm âlimleri anlar. Bu derin âlimlere (Müctehid) denir. Müctehidler kendiliklerinden bir değişiklik yapmazlar. Bir ilavenin, değişikliğin bid’at olup olmayacağını anlarlar. Ezanı (Mizmar) ile okumağa söz birliği ile bid’at denildi. İnsanları Allahü teâlânın rızasına, sevgisine kavuşturan yol insanın kalbidir. Kalp, yaratılışında temiz bir ayna gibidir. İbadetler, kalbin temizliğini, cilâsını arttırır. Bid’atler, günahlar kalbi karartır. Muhabbet yolu ile gelen feyzleri, nurları alamaz olur. Salihler bu hâli anlar, üzülür. Günah işlemek istemezler. İbadetlerin çok olmasını isterler. Her gün beş kere namaz kılınması yerine, daha çok kılmak isterler. Günah işlemek nefse tatlı, faydalı gelir. Bütün bid’atler, günahlar, Allahü teâlânın düşmanı olan nefsi besler, kuvvetlendirir. Hoparlör ile ezan okumak böyledir. Abdüllah-ı Dehlevînin halifelerinden Rauf Ahmed, (Dürr-ül me’ârif) önsözünde diyor ki, (Kur’ân-ı kerimi ve diğer vazifeleri (Mizmar) çalgı âleti ile okumak haramdır). Ezanı hoparlör ile okumak böyledir.

Şafii (El-mukaddimet-ül-hadremiyye) ve (Envâr) kitaplarında diyor ki, (Câminin hâricinde olanın câmideki imama uymasının Şafii mezhebinde sahih olması için, imamı görmesi ve sesini işitmesi ve son saftan takriben üçyüz zrâ’ (300 x 0,42 = 126 metre) uzak olmaması lâzımdır). Televizyonda görülen ve sesi işitilen uzaktaki imama uyarak kılınan namaz, Hanefi mezhebinde de, Şafii mezhebinde de sahih değildir. Selef-i sâlihîn zamanında, ibadetlerde bulunmayan şeyleri, sonradan ibadetlere karıştırmak (Bid’at) işlemek olur. Ezana ve namaza, radyo, televizyon ve hoparlör karıştırmak bid’atini işleyenlerin Cehenneme gidecekleri, Nisâ sûresinin yüzondördüncü âyetinden de anlaşılmaktadır. Hoparlörden, radyodan işitilen ses, ezanın kendisi değildir, benzeridir. Aynada, kâğıtta görülen de, insana tam benziyor ise de, kendisi değil, benzeridir. (İslâm Ahlâkı s. 248)